Problemski Hotel

Samenvatting:

We kijken mee over de schouder van een fotograaf, Bipul Masli. Hij staat op het punt om dé foto te gaan maken die zijn carrière zal maken, van een stervend jongetje. Hij heeft één kleurenrolletje bij zich, terwijl hij normaal gesproken eigenlijk altijd zwart-wit foto’s maakt. Hij mist alleen één ingrediënt voor de perfecte foto: vliegen.

Ergens tussen Dwingeland en Engeland
Bipul zit samen met andere vluchtelingen verstopt in een container maar ze worden gevonden door de politie. Ze worden overgebracht naar een asielzoekerscentrum in België. Hier krijgen ze ieder 1500 punten toebedeeld om levensmiddelen van te kopen. Iedere week mogen ze eenmaal per week naar de vestiaire om bijvoorbeeld een muts te kopen voor 25 punten.

Niemand kapt zoals kapster Ramona kapt
Rajib, een mede-asielzoeker, brengt een bezoek aan de kapster. Eens in de zoveel tijd kun je bij de receptie een bonnetje krijgen dat recht geeft op een knipbeurt in kapsalon Ramona. Ramona is tevens de kapster. Ze is dik en ze stinkt. In de kapsalon zijn nog meer klanten aanwezig en Rajib voelt hoe ze hem bekijken en verstaat de taal goed genoeg om de beledigingen te begrijpen.

Ribbedebie is Cherribi
Cherribi, ook een mede-asielzoeker, heeft besloten om de oversteek naar Engeland te wagen. Op het nieuws horen ze in het asielzoekerscentrum dat er een container is onderschept onderweg naar Ierland met acht dode vluchtelingen aan boord. Gelukkig ontvangen ze een telefoontje van Cherribi; hij is in de verkeerde container gestapt en zit nu in Spanje.

Inburgeringsoefening No 174 BLZ18: ‘Roger Van de Velde vertelt een mop op café’
In het voetbalteam van Lode speelt sinds kort een neger mee. Lode probeert te achterhalen of het echt zo is dat negers een langere penis hebben en tijdens het douchen ziet hij dat dit inderdaad het geval is. Voor hij het wist vroeg hij: ‘Hoe komt het toch dat negers zo’n lange hebben?’
De neger legt hem uit dat hij een baksteen aan zijn penis moet binden om ‘m uit te rekken. Lode doet dit en na een week vraagt de neger naar de vorderingen.
‘Hij is nog geen centimeter gegroeid, maar hij ziet wel al zwart.’
De kamergenoot van Bipul is Igor, een Oekraïner en profbokser. Igor zegt niet veel, en wat hij zegt is in gebrekkig Frans. Niemand weet precies waarom hij asiel heeft aangevraagd. Bipul durft pas te gaan slapen wanneer Igor slaapt.
Geen enkel geluk ontslaat de mens van zijn verdriet
Lídia wordt geïntroduceerd. Ook zij verblijft in het asielzoekerscentrum. Ze is nog minderjarig en alleen vertrokken uit haar moederland. Bipul is gefascineerd door haar, en hoewel hij haar vader had kunnen zijn belanden ze samen in bed.
Schaken voor gevorderden
Bipul speelt een potje schaak met Shaukat, een mede-asielzoeker. Shaukat is niet erg populair onder de andere asielzoekers omdat hij zijn vrouw sloeg en ze niet geloven dat hij echt een politieke vluchteling is. Bipul wint het potje schaak maar krijgt van Shaukat niet de beloofde sigaretten.
Igor krijgt post, de uitslag van zijn asielaanvraag. In de brief staat dat zijn asielaanvraag is geweigerd; binnen vijf dagen moet hij het land verlaten. Omdat ze niet perfect Nederlands kunnen lezen en er geen tolk beschikbaar is moeten ze de brief met een woordenboek woord voor woord vertalen.
Almanak der malcontenten
Bipul kan niet slapen door het lawaai. De moslims in het asielzoekerscentrum houden ramadan en leven daarom nu ’s nachts. Met de muziek aan.
Slapelozen voeren gesprekken die slapers niet kennen
Bipul speelt met een van de mede-asielzoekers, Maqsood, een spelletje. Ze spreken niet dezelfde taal dus Bipul snapt niks van het spelletje. Hij verliest dan ook en moet zeven sigaretten aan Maqsood geven.

Onze triestige kinderen zijn de toekomst
Een jongetje, Stipe, is voor het eerst naar school geweest. Hij kon de lessen moeilijk volgen omdat hij de taal niet verstaat. Toch kwam hij blij terug; ze hadden samen zijn verjaardag gevierd. Volgens Vlaamse traditie, zo hadden ze hem wijsgemaakt, die bestond uit het schrijven van wensen op de buik van de jarige. Bipul leest de wensen: ‘smerige makkak, keer terug naar je land.’
Maqsood heeft de oplossing gevonden voor het krijgen van een verblijfsvergunning: hij moet trouwen met een Belgische vrouw. Hij vraagt Bipul mee om in de discotheek, waar ze één keer per maand naartoe mogen, op zoek te gaan naar een vrouw. Dit loopt niet helemaal zoals ze willen. Ze komen bijna de discotheek niet binnen, moeten betalen om te plassen, en vinden geen vrouw.
Iedereen heeft de pik op Ifeanyi Akwuegbu. De bewoners van het asielzoekerscentrum mogen gebruik maken van leenfietsen. Maar doordat Ifeanyi geen fatsoenlijke bocht kan fietsen en een gevaar is op de weg, moeten ze allemaal een verkeersexamen afleggen.
Bipul luistert mee met een gesprek dat Lídia voert met haar moeder, die nog woont op de grens tussen Illyrië en Pelasgië. Lídia liegt tegen haar moeder dat alles goed gaat, dat ze in Londen zit en werk heeft gevonden. Haar moeder is dement en vertelt een stuk of vier keer dat haar neef ook gaat vluchten en dat ze zal zeggen dat het goed gaat met Lídia.
Weinig gaat er boven een ongelukkig huwelijk
Maqsood heeft een nieuw plan bedacht: hij gaat naar een vrijgezellenavond in Danszaal Casanova. Maar ook dit is geen succes. Hij besluit daarom een contactadvertentie te plaatsen.
Lídia vertelt Bipul dat ze de oversteek naar Engeland wil gaan wagen en vraagt Bipul met haar meegaat. Bipul kan niet begrijpen dat ze hem, een oude vent, meevraagt. Daarnaast heeft hij zo zijn bedenkingen bij deze onderneming en de risico’s die het met zich meebrengt.

Sedi, een mede-asielzoeker, heeft zelfmoord gepleegd. Sedi deelde zijn kamer met Pius, die nu het geluk heeft dat hij tijdelijk een kamer voor zichzelf heeft. De bezigheid die Pius zichzelf heeft aangemeten om de verveling tegen te gaan is het schrijven van een soort reisgids over het asielzoekerscentrum: “the Lovely Planet’s Guide Problemski Hotel.” Hierin vernoemt hij onder andere op welke plaatsen in het centrum je het meeste aantal uren zon hebt.
Martina, een mede-asielzoeker, is verkracht en wil haar baby niet. Ze is al zeven maanden onderweg dus abortus is geen optie. Ze besluiten Martina in het geheim te laten bevallen en Igor het kind te laten vermoorden. Igor kan dit echter niet en laat Martina het zelf doen. Bij de receptie melden ze dat het kind doodgeboren is.
De mop uit Inburgeringsoefening No 174BLZ18: ‘Roger Van de Velde vertelt een mop op café’ wordt nogmaals verteld, maar dan in spreektaal.
Het is kerst. Ze hebben die ochtend Sedi en het kind van Martina begraven. Lídia is vertrokken zonder Bipul en vaart nu op zee. Bipul maakt zich zorgen over haar.
Een persfotograaf komt langs bij het asielzoekerscentrum om foto’s van de bewoners te maken. Bipul irriteert zich aan de fotograaf en wil eigenlijk liever niet op de foto. De fotograaf doet er enorm lang over om een foto te maken en Bipul vraagt zich af of hij wacht tot er een vlieg op zijn hoofd landt.

In het nawoord bedankt Dimitri Verhulst het Arendonkse asielcentrum Totem, waar hij enkele dagen heeft verbleven om dit boek te kunnen schrijven.

De Schrijver:

Dimitri Verhulst is geboren op 2 oktober 1972 en hij heeft zijn eerste boek uitgebracht in 1992. Het boek heette Assevrijdag. In totaal heeft hij volgens google+ zeventien boeken gepubliceerd. Hij komt uit Vlaanderen en is geboren in Aalst een stadje ten noorden van Brussel.

Schrijfstijl:

Dimitri Verhulst schrijft erg to the point. Weinig omschrijvingen van de omgeving of van de personages. Maar toch geeft hij je precies genoeg informatie om een levendig beeld te schetsen in je gedachten. Het is een Vlaamse schrijver, wat je merkt aan zijn taalgebruik. Maar persoonlijk stoort dit me niet en ik begreep alles ook goed.

Recensies:

Vluchten kan nog best
Romans van Karel Glastra van Loon en Dimitri Verhulst over vluchtelingen
Vrijdag 7 november 2003 door Arjen Fortuin
Valt de wereld te verbeteren met literatuur? Een roman over Birmese vluchtelingen in Thailand, en een over asielzoekers in België, zoeken naar het beste middel om de wereld op te schudden: feit of fictie.
(volledige recensie)
http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/vluchten-kan-nog-best

'U mag gerust Bopul Muesli zeggen'
Jonathan Huseman − 13/09/03, 00:00
RECENSIE Wachten, wachten, wachten. Op een beslissing die na jaren in je nadeel uitvalt. Dat is het levenslot van de meeste asielzoekers. De Vlaming Dimitri Verhulst schreef een indringende, cynische novelle over het leven in een asielzoekerscentrum: 'Problemski hotel'. Het barst van de venijnige, pijnlijke zinnen. Zo verwoordt Verhulst met acht woorden haarscherp het onderscheid tussen 'economische' en 'politieke' vluchtelingen: ,,Van armoe mag je sterven, van kogels niet.'
(volledige recensie)
http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/article/detail/1766265/2003/09/13/U-mag-gerust-Bopul-Muesli-zeggen.dhtml

Het boek heeft een fantastisch verhaal. In de samenleving waarin wij vandaag leven is het huisvesten en onderhouden van asielzoekers een behoorlijk gedoe en kun je er zeker van zijn dat niet iedereen het er mee eens is. Dit boek bevat net genoeg detail om alles te kunnen inbeelden en het is daarom dus niet een te groot boek. Het is een verhaal voor zowel kinderen als volwassenen en kan op een bepaalde manier toch meewerken om de belangstelling voor het onderwerp te vergroten en kan emoties oproepen vanwege de verhalen van deze mensen.